Wolne

Mijali juki, pinie i gęste zarośla sięgających do pasa krzaków artemisia, których nasiona nabrały musztardowego koloru, typowego dla nich we wrześniu. Esperanza przez cały czas wskazywał ślady. Schodzili z Deckerem pomiędzy jałowcami, po coraz bardziej stromym zboczu. Na dole ślady wiodły wzdłuż kanału, aż do obrośniętej topolami drogi, którą Decker poznał jako Fort Connor Lane. Ślady stały się niewidoczne, ale na żwirze widniały dwa wgłębienia jakby jakiś pojazd odjechał szybko. Ten spacer zajął nam więcej czasu, niż myślałem powiedział Esperanza. Kilka razy niewiele brakowało, abyśmy się poprzewracali. Decker przytaknął czekając, żeby policjant przeszedł do sedna. Za dnia. Niech pan sobie wyobrazi, jakie to musiało być trudne w nocy. Dlaczego zadali sobie tyle trudu? Niech pan spojrzy na tę drogę. Tutejsze domy są kosztowne. Bardzo oddalone od siebie. Łatwy cel. Więc dlaczego ci czterej mężczyźni przyjechali tutaj, wysiedli z samochodu, i zamiast ułatwić sobie życie, zdecydowali się na spacer po najgorszych wertepach, jakie stworzył Bóg? Stąd nawet nie widać, czy nad nami są jakieś domy. Nie rozumiem, do czego pan zmierza powiedział Decker. Nie wybrali pana domu przypadkowo. Do niego właśnie zdążali. Pan był ich celem. Co?